İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Adamın başında şiddetli vazgeçilmez yara izi mevcuttu. Çetin savaşların kafasına bir mühimmat parçası batmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta ağır yaralar asıt olmuş mültecilerin şifa gören Danimarka tesisinde bir zaman bakım görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula bırakıp alırken buldum. Bazı günlerde elime birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri başkalarının alması amaçlı okulun önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini hala üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okulda ile aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog uzmanı çaba başarısız kaldı. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için oğlunun ailesini daveti yapmayı tespit etti.

Bütün aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı odalarına girer girmez, O çocuk düştü, “Öğretmen!” dedi bir adım atarak dedesinin ellerini öfkeye ilk kez başladı.

Kış aylarında ben, iki] çorap. Dede, yalın ayak geldi. Ceketin içine giydiği beyaz kıyafetini bileğe dek uzamış giydi. Annem ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok rahatsız oldu. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi gizli gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden uzaklaştığını, polis tarafından bulundu söyledi Anne ise açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık şekilde uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. Rahman utanç içinde odadan çekilmek ne yapacağını bilmedi. Durumu çok kültürlüce.

Toplantıda ailelerin da destekleriyle Rahman’ın bir rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları zaman zaman oğlu ile rehberlik ile koordine görevi bana.

Sonraki günlerde o çocuk koridorda koşarken kapıya çarptı. Zararı olmadı lakin canı acı duydu, samimi uzun üzüldü. Onu teselli etmek amacıyla elini tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz renkli bir adet kalemler yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap okuma görünümü görünmeksizin uzak dan onu sessiz sade> gözlemledim. O çocuk, çeşitli renklerde kalemlerle şeyler çizerken bana unutmuş kendi halinde konuşuyor ve anlatıyordu. Sonra kağıt çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça bitkin, dinlenmek istiyor, ne yazık ki gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” anlattı. O yıl farklı başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı unuttum.

Günlerden bir gün Nasır’la buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü ve bulutlandı; bana gizlemedi. Oğul sonraki sık sık birçok Kriminal olaylara karışarak yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu çocukların eğitildiği bir yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm çalışmalarımıza karşın o çocuğu kurtaramayan olduk.